Hoi lieve tovernaties en mede-Klavers! 🍀
Vandaag snijden we een onderwerp aan dat me heel diep aan het hart gaat. Geen ritueel met kaarsen, geen kruid uit de berm, maar een duik in de diepste, meest transformerende ervaring die een mens kan meemaken: spiritueel ontwaken en het binnentreden van de geestelijke ‘I Am’-status.
Laat ik vooropstellen: een spirituele ontwakening is het allermooiste wat je ooit in je leven kunt meemaken. De vreugde, de vrede en de liefde die je ineens door al je cellen voelt stromen, zijn zó immens groot dat het simpelweg niet in menselijke woorden te beschrijven valt. Je voelt je letterlijk opnieuw geboren.
Maar denk tegelijkertijd niet dat het een walk in the park is, zoals de Amerikanen dat zo mooi zeggen. De waarheid is dat het pad allerminst gemakkelijk is. Het is een rauwe worsteling op zóveel vlakken – lichamelijk, mentaal en sociaal. Maar als het stof eenmaal neerdaalt, geeft het je uiteindelijk het meest diepe, bevredigende en vervullende gevoel dat je hier op aarde maar kunt ervaren.
Enkele weken geleden lichtte mijn telefoon op met een bericht van een goede vriendin (waar ik het in een eerdere blog al eens over had). Ze stuurde me vol pure, overstelpende vreugde een berichtje: ze begreep het ineens. De ‘I Am’-status was ingedaald, en ze stuurde meteen het bijbehorende Bijbelvers mee.
Toen ik haar bericht las, stroomde er een golf van intense herkenning door me heen. De tranen sprongen me zowat in de ogen. Ik wist namelijk op slag wat er met haar gebeurde: ze maakte een spirituele ontwakening door.
Twee Wegen, Eén Oerbron
We zijn er de afgelopen weken ontzettend intens samen mee bezig geweest. Ze overlaadde me met prachtige podcasts en verhalen over wat ze ervaarde, en op een dag vertelde ze dat ze een ‘Kundalini-gevoel’ voelde opkomen. Eerlijk gezegd zei die term me tot dan toe niet zo heel veel, dus ik ben me er meteen in gaan verdiepen. En wat bleek? Die fases had ik zelf stuk voor stuk ook doorlopen, alleen noemde ik het destijds heel anders: voor mij was het mijn wedergeboorte.
Het fascinerende is hoe compleet verschillend onze paden zijn gelopen.
Bij haar verloopt het ontwaken prachtig gedoseerd. Wat bij mij in één gigantische klap naar binnen sloeg, komt bij haar stap voor stap binnen. Ze ervaart de fysieke energie voornamelijk zachtjes en krachtig langs haar ruggenwervel omhoog kruipen (de klassieke weg van Kundalini). En het allerbelangrijkste: ze slaapt er goed bij. Wat was ik opgelucht toen ik dat hoorde!
Bij mij – inmiddels alweer elf jaar geleden – ging dat namelijk heel anders.
Mijn ontwaken voelde als een enorme explosie in mijn hoofd. Wekenlang liep ik rond met een bizar krachtige druk bovenop mijn kruin, alsof ik een nucleaire centrale was waar een gigantische straal kosmische energie rechtstreeks van boven naar binnen knalde. Nu weet ik natuurlijk dat mijn kruinchakra destijds in één klap wagenwijd werd opengegooid, maar elf jaar geleden had ik die kennis nog helemaal niet.
En dat had pittige gevolgen. Wekenlang niet kunnen slapen door een brein dat op tienduizend volt draait, breekt je fysiek en mentaal op. Ik zocht destijds hulp omdat het slaapgebrek ervoor zorgde dat ik mijn grip op de realiteit begon te verliezen.
Wat me toen verteld werd door de hulpverlening, zal ik nooit vergeten: er werd gezegd dat wat ik meemaakte een bepaalde ziekte was, waar ‘veel spiritueel leiders ook last van krijgen’. Ik vond dat zo’n bizarre opmerking. Hoe kan iets een ziekte zijn als het blijkbaar een universeel fenomeen is dat bij spirituele pioniers hoort?
Dáár begon mijn persoonlijke zoektocht en de worsteling om alles een plek te geven. Het heeft me jaren gekost om te begrijpen dat ik kerngezond was, maar dat de reguliere geestelijke zorg simpelweg geen handleiding heeft voor wedergeboorte, verlichting of spiritueel ontwaken. Wat de wetenschap niet kan vatten in een kantoormodel, krijgt nu eenmaal een etiketje opgeplakt.
Ieder ontwakingsproces loopt anders: de een krijgt een kosmische blikseminslag op de kruin, de ander een zachte, warme golf langs de wervelkolom. Maar waar we allemaal samenkomen – de universele basis – is dat magische beginpunt: de geestelijke ‘I Am’-status.
👁️ Wat betekent de ‘I Am’-status eigenlijk?
In onze dagelijkse stand (onze trouwe Bèta-modus) identificeren we ons met onze rollen. Je zegt: “Ik ben ondernemer”, “Ik ben partner”, “Ik ben moe”, “Ik ben diegene met die nare herinnering.” Je plakt er continu iets áchter. Je identificeert je met je gedachten, je lichaam en je levensverhaal.
De ‘I Am’-staat (of simpelweg ‘Ik Ben’) is het moment waarop je ineens met elke vezel van je wezen doorziet dat jij niet jouw gedachten bent. Je bent niet je emoties. Je bent niet de stem in je hoofd die zich zorgen maakt over de energierekening.
Jij bent het zuivere bewustzijn dat die gedachten waarneemt.
Het is de ervaring van pure aanwezigheid. Vóórdat je een naam hebt, vóórdat je een mening vormt, vóórdat er een oordeel is… ben je gewoon. Een stil, oneindig, vredig veld van levend bewustzijn dat altijd onaantastbaar en heel is gebleven.
🏛️ Hoe kijken filosofie en oude tradities hiernaar?
Dit is geen moderne uitvinding van een zelfhulpgoeroe. De ‘I Am’-ervaring is de absolute kern van vrijwel elke grote spirituele en filosofische traditie ter wereld:
- De Bijbelse Oorsprong:
Het vers waar mijn vriendin zo intens door geraakt werd, stamt uit Exodus. Als Mozes bij het brandende braambos aan God vraagt: “Wie moet ik zeggen dat mij gestuurd heeft?”, antwoordt de stem uit het vuur niet met een ingewikkelde naam, maar simpelweg met: “EHYEH ASHER EHYEH” — vaak vertaald als: “Ik Ben Die Ik Ben” (of: “Ik Zal Zijn Die Ik Ben”). God definieert Zichzelf niet als een persoon, maar als het pure Bestaan zelf. Wanneer Jezus in het Nieuwe Testament herhaaldelijk zegt: “Ik Ben…”, verwees hij mystiek gezien naar diezelfde goddelijke vonk van bewustzijn die in ieder mens huist.
- Advaita Vedanta (Oosterse Filosofie):
In de oeroude Indiase filosofie staat dit bekend als Tat Tvam Asi (“Dat ben jij”). Leraren zoals Nisargadatta Maharaj (die zelfs een beroemd boek schreef met de titel I Am That) leerden dat de allereerste stap naar bevrijding simpelweg het rusten in het gevoel van ‘Ik Ben’ is. Niet ‘ik ben dit’ of ‘ik ben dat’, maar het pure gewaarzijn.
- Westerse Filosofie:
Zelfs de nuchtere filosoof René Descartes kwam er met zijn beroemde “Cogito, ergo sum” (Ik denk, dus ik ben) achter: je kunt aan álles twijfelen — aan de wereld, aan je zintuigen, aan materie — behalve aan het feit dat er iets is dat gewaar is. Het ‘Ik Ben’ is het enige onbetwistbare fundament van het universum.
🚨 De Valkuil van de Eerste Fase: De Drang om Iedereen Wakker te Schudden
En dan gebeurt er iets typisch… iets wat mijn vriendin en ik allebei heel intens hadden op dat allereerste beginpunt.
Je ziet ineens het licht zó helder schijnen, dat je het van de daken wilt schreeuwen. Je wilt naar al je dierbaren rennen, ze bij de schouders pakken en uitroepen: “Kijk dan! Zie je dan niet dat de realiteit waar je in vastzit maar een illusie is?!” Je wilt ze wakker schudden. Je wilt ze bevrijden uit de waan van de dag.
Maar dan stuit je op een muur van onbegrip. En dat doet pijn.
Hoe overtuigend je het ook uitlegt, en hoeveel liefde je er ook in stopt: wanneer iemand zelf nog niet zover is, kúnnen ze die waarheid simpelweg nog niet zien. Dat geeft een intens verdrietig en eenzaam gevoel. Ik merkte dat verdriet de afgelopen weken ook heel sterk bij mijn vriendin. Je voelt je ineens een beetje verloren in een wereld die doordraaft op de automatische piloot, terwijl jij ze zó graag diezelfde vreugde en vrede gunt die jij net ontdekt hebt.
Ook in de stukken en podcasts die zij mij doorstuurde over deze fasen, kwam dit haarfijn naar voren: de pas ontwaakte ziel wil ineens een leraar zijn. Je wilt spontaan iedereen gaan onderwijzen en meenemen.
Maar het hoort er allemaal bij; het is een klassiek onderdeel van de allereerste fase. Pas later komt het inzicht en de zachte acceptatie dat ieder mens zijn eigen pad en zijn eigen kosmische wekker heeft.
⏳ Een Liefdevolle Raad: Het is een Marathon, Geen Sprint
Mocht jij jezelf momenteel herkennen in deze fase van ontwaken, dan wil ik je één gouden raad meegeven: wacht nog even met het onderwijzen van de wereld.
Hoe glashelder alles op dit moment ook voor je lijkt, het begin is vaak veel minder scherp dan je denkt. Je zit middenin een gigantische transformatie. Er zijn diepe verschuivingen gaande in je lichaam, je zenuwstelsel en je geest – en die processen hebben tijd en rijping nodig.
Probeer de rust te vinden om je eerst volledig op jezelf te concentreren. Geef je eigen systeem de ruimte om te aarden en te transformeren. Tijd is precies wat je nodig hebt voordat je over de juiste handvatten, zachtheid en taal beschikt om deze kennis zuiver en zonder drang over te brengen aan een ander.
Zoals ik ook liefdevol tegen mijn vriendin zei: het is een langeafstandswandeling, geen sprint.
Haal de haast eruit. Slow down. Adem in, rust in jouw ‘Ik Ben’, en vertrouw erop dat jouw eigen innerlijke licht al genoeg straalt – zónder dat je een ander hoeft te overtuigen.
Herken jij die vurige drang om iedereen wakker te schudden uit de waan van de dag, of heb je geleerd om in stilte jouw eigen licht te laten schijnen? Laat het me weten in de reacties!
Blijf dicht bij jezelf, geef jezelf de tijd en tot de volgende blog! 🍀✨

